Sinds september versterkt de Amerikaanse historica Tsolin Nalbantian het docententeam van Midden-Oostenstudies. Ze schreef een proefschrift over Armeense minderheden in Libanon, maar benadrukt dat onderzoek naar minderheden veel breder moet worden getrokken. "Eigenlijk wil ik weten welke aspecten van de maatschappij geen onderdeel uitmaken van de geschiedenis en waarom."

door Inge van der Hoeven

U bent net gepromoveerd aan de Columbia University en u doceerde aan Massachusetts Institute of Technology (MIT). Wat brengt u naar Leiden?

"Ik was toe aan een nieuwe uitdaging. Anders dan bij mijn vorige baan aan het MIT mag ik nu ook masterstudenten onderwijzen. Het LIAS (Leiden University Institute of Area Studies) is bovendien een geweldige onderzoeksschool die al lang connecties onderhoudt met het Midden-Oosten. En daarbij is het Europese universiteitssysteem heel anders dan het Amerikaanse: Europese studenten hebben veel meer inspraak, ze zijn betrokken bij het onderwijssysteem. Bovendien zijn ze zich hier meer bewust van wat er in het Midden-Oosten gebeurt, het staat allemaal wat dichterbij dan in Amerika. Ook geografisch gezien: vanuit Leiden kan ik gemakkelijker naar het Midden-Oosten toe dan vanuit New York of Boston."

"Lovebombcloseup". I suspect it is a play on the fact that Beirut and greater Lebanon were war ridden for years. I love the idea of redesigning an object that is associated with destruction in a way that surprises the viewer.

Liggen uw eigen roots ook in het Midden-Oosten?
"Ik zie mezelf tegelijkertijd als Arabische en Armeense, ook al kom ik uit de Verenigde Staten. Ook Egypte en Libanon beschouw ik als landen waar ik vandaan kom. Daaruit blijkt dat ik geen vaststaande identiteit heb."

In uw publicaties bekritiseert u de nadruk die historici leggen op de etnopolitieke benaderingswijze van minderheden. Waarom?
"Ik denk dat we door nieuwe methoden te omarmen meer recht kunnen doen aan de textuur van de maatschappij. De benadering vanuit een top-downperspectief is niet verkeerd, maar hij moet worden uitgebreid. Er gebeurt zo veel: als we die landen en groeperingen alleen vanuit een traditioneel, politiek perspectief benaderen, missen we een heleboel."

Wat is uw alternatief?
"We zouden ook moeten kijken naar de manier waarop minderheden worden vertegenwoordigd in de media. En dan heb ik het niet alleen over de officiële kranten en televisieprogramma’s, maar ook over pamfletten en posters die door minderheden worden geproduceerd. We moeten zoeken naar dingen die we niet direct zien."

Zoals?
"Graffiti. In het Midden-Oosten bestaat een enorme verscheidenheid aan graffitistijlen. In het Engels, in het Frans, heel eclectisch. Je wilt een statement maken, maar je hebt er geen middelen toe. Vervolgens schrijf je iets op een muur waar duizenden mensen langs lopen. Op die manier worden groepen vertegenwoordigd die buiten de traditionele informatiestroom vallen."